Later is nu

Uitgeverij West-Friesland
ISBN 978-90-2053-026-1
224 pagina’s
november 2010
hardcover
prijs 13,50

Op weg naar haar tante,die verhuist naar een verzorgingstehuis,krijgt Maggie een ongeluk. Ze verblijft tijdelijk in een vervallen hotel,totdat ze weer op de been is en naar haar tante kan. Maar het oude hotel blijft haar trekken.

De volwassen kinderen van de hoteleigenaars,Dennis en Doortje,hebben het te druk met hun eigen levens om het hotel nieuw leven in te blazen. Daarom besluit Maggie het zelf te doen. Ze koopt het hotel over en neemt ontslag van haar baan. Zodra de bovenverdieping van het hotel is opgeknapt,komt Dennis er ineens logeren,want hij heeft geen andere woonruimte. Echt blij is Maggie er niet mee. Dan vindt Dennis ook nog eens dat hij een poging kan doen om haar te versieren. Daar valt zij mooi niet voor… Ze heeft wel wat beters te doen!

~~~~~

Ook als Grote Letterboek bij Uitgeverij Iris Berghem verschenen
ISBN 9789089621061
~~~~~

Recensie NBD/Biblion

Onderweg naar haar bejaarde tante,krijgt Maggie een ongeluk. Ze trekt in een oud hotelletje tot ze weer met de auto kan rijden. Daarna gaat ze een tijdje logeren bij haar tante,maar het hotel blijft haar intrigeren. Het staat te koop en de kinderen van de eigenaars hebben geen interesse. Terug thuis kent ze een grote tegenslag op haar werk en het idee om het hotel over te nemen en een ander leven te beginnen,krijgt stilaan vorm. Haar vriend Mark is er niet enthousiast over maar Maggie zet door. Ze verhuist en verbouwt het gebouw tot een modern en gezellig hotel. Dennis,de zoon van de vroegere eigenaar is veel in het buitenland en als hij weer in Nederland is,logeert hij bij Maggie. Hij werkt haar voortdurend op de zenuwen en ook met Mark maakt hij problemen. Mark blijkt toch niet haar grote liefde te zijn en Maggie maakt een eind aan hun relatie. Ze werkt keihard en is gelukkig,maar altijd weer duikt Dennis op. Een eenvoudig,vrolijk verhaal dat heel vlot leest. De vele dialogen maken het bijna filmisch. Een boek om in een ruk uit te lezen. – Micheline Verlinden

~~~~~